Outremeuse en voetbal in Luik
Ben in Outremeuse geweest vandaag, rue des écoliers. Hier bevindt zich op nr. 13 het huis waar Simenon en Kleine, ‘de Kleine’ die zich later zou verhangen aan de kerkdeur, andere kunstenaars, schrijvers en uitgevers ontmoetten. Men zegt dat achter de deur nr. 13 een minuskuul straatje ligt, genaamd rue de Houpe , je moet aanbellen om er te geraken. De gebouwen zijn hier zo bouwvallig dat ik twijfel om aan te bellen. Het lijkt alsof de boel ieder moment kan instorten. Dan naar rue Devant-les-écoliers, rue des Tanneurs, kerk St. Nicolas, uiteindelijk weer naar de Passerelle richting linkeroever. Aangekomen in rue St. Paul liggen er enorme keutels op straat, duidelijk niet van honden, “mmm, wat doen paarden hier?” vraag ik me af. Maar het antwoord komt er al aangewandeld, 4 statige politiepaarden lopen door de smalle straatjes. Vanavond speelt Standard tegen de Griekse ploeg Olympiakos. Het centrum wordt zowat overspoeld door joelende Griekse supporters. Later op de dag zijn de Standard supporters de tegenstanders komen begroeten. Aanwezig ook een ruime politiemacht. Pl. de la Cathédrale werd volledig bezet door politievoertuigen. In de rue de la Cathédrale was er geen doorkomen meer aan voor de auto’s. Na veel gescandeer heen en weer, trokken de groepen naar de boulevard waar de bussen klaar stonden om hen naar Sclessin te voeren. Het belooft een woelige nacht te worden in Luik.
Cinema Sauvenière
Place Xavier-Neujean ligt net achter de Carré. Er zijn renovatieplannen voor dit beboomde plein, nu staat het nog vol auto’s. De straatkeien zijn helemaal stukgereden door jarenlang achterstallig onderhoud. Er komt een fontein waarvan je nu een kleinere versie kan bekijken op het binnenplein van de cinema. De kerk St. Jean wacht op een opfrisbeurt, het oude zwembad eveneens. Maar de cinema is een begin. 
rue Bonne Fortune, rue Soeurs des Hasque
Van oude boeken tot antiek en Oosterse kunst. In deze 2 straten vind je het allemaal. Een rommelige schoenmaker, een pandjeshuis, verkoop en aankoop van juwelen, familieplanning voor jongeren, le pot au lait-café, een Chinees met weelderig terras. Een openbare verkoopzaal waar je per opbod op dinsdag oude meubelen, kleding, juwelen, serviesgoed kunt kopen.
Rue d’Amay
In de Carré hebben de straten ronkende namen, rue Tête-de-Boeuf, D’Amay, du Pot d’Or, St. Jean en Isle, des Célestines, des Dominicains, Mouton Blanc, Pont-d’ile, Lulay-des-Fèbvres en natuurlijk Pont d’Avroy genoemd naar de brug over een gedempte rivier. 
Les Olivettes, een café chantant in Luik
Het is nog vroeg als ik naar het Batte wandel, op Place de la Cathédrale zitten op een bankje verschillende clochards samen, ze drinken hun eerste blikje bier onder het genot van een stralend zonnetje!
Ik loop over de markt, koop een pannenkoek met rozijnen en suiker. En dat voor 1 euro.
Het café chez Mimi is niet meer, tot voor kort een ontmoetingsplek van de zwarte Luikse bevolking, nu een ietwat trendy kroeg.
Nadat ik mijn boodschappen heb gekocht loop ik naar les Olivettes, sinds jaar en dag bestaat dit aftandse café. Bruine, houten lambriseringen langs de wand, aan de muren talloze vergeelde foto’s van mensen die er ooit zongen. De oude bazin is niet meer, de toiletdame is eveneens overleden. Beide dames konden aardig zingen, en worden nu nog steeds aangehaald als men het heeft over de zangtalenten van les Olivettes. Nederland draaide ooit een film over dit café, ze lieten de ellende zien die soms schuilt achter de deuren van de Luikenaren die dit café frequenteren. Luik was er niet zo blij mee.
Het café zit stampvol als ik binnenga, maar in een hoekje vind ik toch nog een leeg plekje, al snel krijg ik het gezelschap van 4 Nederlanders. We raken aan de praat, tenminste voor zover dat kan tussen het zingen door. Ze vragen me om enkele mooie plekjes van Luik voor hun te noteren. Op een stukje papier krabbel ik Impasse de la Couronne, Impasse de la Vignette, impasse des Ursulines, rue Pierreuse, rue Volière. Montagne de Bueren kenden ze al, de overige trappen heb ik niet vernoemd, voor beginners is dit al een mooie wandeling bedenk ik me. En eigenlijk wil ik de mooie plekjes misschien een beetje voor mezelf houden, zolang dat nog kan.
In mijn straat, die eigenlijk tot de voetgangerszone behoort doen de automatische paaltjes het niet, de straat is dus toegankelijk voor auto’s, meer dan eens komt de politie langs, ze laten begaan.
Het is avond en de drukte neemt toe, in het Forum is er vanavond een optreden van “grand corps malade”. Een gedeelte van dit optreden gebeurt op straat, ik kan vanuit mijn raam meegenieten van de slam-teksten.
rue de la Cité
Oude huizen in Rue de la Cité, vlakbij ligt “les Olivettes”.
Mediacité in Longdoz Luik
Mediacité is pas geopend deze week, vandaag ga ik een kijkje nemen. Te voet, dat is slechts een kwartier tot 20 min. lopen van het stadscentrum. Op de bruggen wordt het me al duidelijk, er is veel volk onderweg met hetzelfde idee. Politie tracht het verkeer in goede banen te leiden. Maar het gaat stapvoets. In het shoppingcenter loopt veel volk, heel veel volk. Het aanbod aan winkels verschilt niet enorm met het stadscentrum, alle bekende ketens hebben er wel een filiaal. Weinig onbekende namen, hier en daar terrasjes en eettentjes. Er zijn nog enkele ramen dichtgeplakt, men kondigt de opening aan, ‘binnenkort’. Op de piazza, een rond plein, is de RTBF aan het bouwen, de schaatsbaan is nog niet voor meteen. 
