Le Carré
stilte voor de storm
Wie het Luikse nachtleven wilt doorgronden moet naar “Le Carré”, een samenraapsel van middeleeuwse straatjes met ronkende namen zoals : rue du Pot d’Or, rue D’Amay, rue Tête de Boeuf, rue des Celestines, rue St. Jean-en-île. In de weekenden kan je daar over de mensenmassa lopen, en als het ook nog een warme zomeravond is, dan is daar het hek helemaal van de dam. Er wordt flink gedronken en de ambulances komen hier meermaals per nacht hun slachtoffers met een coma éthylique opladen. Niet dat ik dat laatste nu wil propageren. Politie loopt continue heen en weer, ze hebben het druk. Ik woon op de rand van “le Carré” dus ik lijk soms wel een gratis theateropvoering mee te maken, de ingrediënten zijn bij elke opvoering dezelfde : jonge mensen, waarvan velen met een kort rokje, stoere jongens, niet altijd blank, politie-agenten, drugshonden, combi’s, handboeien en matrakken. De opvoeringen gaan van liefdesdrama’s die over mijn straat worden uitgeschreeuwd, van arrestaties door vechten of drugsverkoop, van ‘chlochards met hond’ die een graantje willen meepikken, tot oudere koppels die het nachtleven bekijken. En ik, een Vlaamse in haar raam, ik ben dit alles al lang ontgroeit. Ik herinner me hoe ik mijn eerste dagen in Luik telkens opsprong als een loeiende sirene naderde, nu ken ik het nachtlawaai, alles went en ik heb nog steeds geen spijt.
